گر گوهر و مرجانی جز خرد مشو این جا

هر ذره از آن لذت صد ذره همی زاید

در هاون تن بنگر کز عشق سبک روحی

تا ذره شود خود را می کوبد و می ساید

زیرا که در این حضرت جز ذره نمی شاید

در گوهر جان بنگر اندر صدف این تن

کز دست گران جانی انگشت همی خاید