پیش حافظ بینمت جامی به دست

خائفی جان بر تو هم از من درود

داروی غم های من شعر تو بود

ای ز جام شعر تو شیراز مست

طبع تو آنجا که پر گیرد به اوج

می زند دریا در آغوش تو موج

پیش این آزرده جان بسته به لب