شکوه از شیراز کردی ای عجب

طبع تو آنجا که پر گیرد به اوج

می زند دریا در آغوش تو موج

پیش این آزرده جان بسته به لب

گرچه ما در این چمن بیگانه ایم

قول تو چون بودم در ویرانه ایم

باز هم تو در دریا دیگری