در آن مقام که خون از گلوی نای چکد

نه سنگم و نه صبور!

دلی که می شود از غصه تنگ، می ترکد

چه جای دل که درین خانه سنگ می ترکد!

عجب نباشد اگر بغض چنگ می ترکد

چنان درنگ به ما چیره شد که سنگ شدیم!

دلم ازین همه سنگ و درنگ می ترکد.