تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت،

تو با پیشانی پاک نجیب خویش،

که از آن سوی گندم زار،

طلوع با شکوهش خوش تر از صد تاج خورشید است؛

تو با آن چهرهء افروخته از آتش غیرت،

که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است،

تو با چشمان غم باری،