تو با آن چهرهء افروخته از آتش غیرت،

که از آن سوی گندم زار،

طلوع با شکوهش خوش تر از صد تاج خورشید است؛

تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت،

که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است،

تو با چشمان غم باری،

که روزی چشمه جوشان شادی بود و،