که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است،

طلوع با شکوهش خوش تر از صد تاج خورشید است؛

تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت،

تو با آن چهرهء افروخته از آتش غیرت،

تو با چشمان غم باری،

که روزی چشمه جوشان شادی بود و،

اینک حسرت و افسوس، بر آن