«کس بدان مقصد عالی نتوانست رسید»

مست مستم کن، از این باده به پیغامی چند.

زان همه «گمشدگان لب دریا»

به یقین «خامی چند»

«هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند».

مگرم همت و عشق تو بیاموزد راه.

نه تو خود گفتی و شعر تو بر این گفته گواه: