«گوش زمین به نالهٴ من نیست آشنا،

گریان و ناامید

می رفت و با نوای حزینش

می خواند :

من طایرشکسته پر آسمانی ام.

گیرم که آب و دانه درغم نداشتند؛

چون می کنند با غم بی همزبانی ام ۳ !»