من طایرشکسته پر آسمانی ام.

می رفت و با نوای حزینش

می خواند :

«گوش زمین به نالهٴ من نیست آشنا،

گیرم که آب و دانه درغم نداشتند؛

چون می کنند با غم بی همزبانی ام ۳ !»

*