داغ یارانی مه دست مرگ، پیش از ما ربود

هرچه یاد از هرکجا، در پیش رخسارم گرفت.

روزگار کودکی در پرتو اشکم شکفت

پاک جان آیینه ای بودم، چه زنگارم گرفت!

هر یکی چون شعله، در جان شرربارم گرفت.

خواستم فریاد برآرم که: «آن دنیا کجاست؟»

بغض ها درهم گره شد، راه گفتارم گرفت.