بغض ها درهم گره شد، راه گفتارم گرفت.

داغ یارانی مه دست مرگ، پیش از ما ربود

هر یکی چون شعله، در جان شرربارم گرفت.

خواستم فریاد برآرم که: «آن دنیا کجاست؟»

کوچه باغ عشق را خاموش و غمگین سرزدم

برگ ریزان جدایی زیر آوارم گرفت.

شاید این او بود می آمد! پشیمان شرمگین