تماشای خورشید و دریا خوش است

چه بوده ست خورشید را سرنوشت

که دریا غمش را به خون می نوشت

جمال جهان را تماشا خوش است

دو سرخی برون زاید از آفتاب

که دریا از آن می شود سرخ ناب

شگفتا دو سرخی، حیات و عدم