درد دل با غار...!»

آرام و غمگین خواند:

« دریغ از آن سخن سالار

که جان فرسود، از بس گفت تنها

توانم گفت او قربانی غم های مردم شد

صدای مرغ حق در های و هوی شوم زاغانی که،

همچون ابر،