« مگر اسفندیاری، رستمی، از خاک برخیزد

گوهرهای رنگین افق را تیرگی ها برد

صدای مرغ حق، بار دگر چون آخرین آهی که از چاهی برون آید

«چه جای چاه، از ژرفای نومیدی» چنین برخاست:

که این دل مرده شهر مردمانش سنگ را

زان خواب جاودیی برانگیزد.»