که این دل مرده شهر مردمانش سنگ را

صدای مرغ حق، بار دگر چون آخرین آهی که از چاهی برون آید

«چه جای چاه، از ژرفای نومیدی» چنین برخاست:

« مگر اسفندیاری، رستمی، از خاک برخیزد

زان خواب جاودیی برانگیزد.»

پس از آن، شب فرو افتاد و با شب