خون من ریخت به افسونگری و قاتل جان شد

حیف من بلبل خوش خوان که همه خار تو خوردم

تو غزالم نشدی رام که شعر خوشت آرم

غزلم قصه ی در دست که پرورده ی دردم

سایه آن را که طبیب دل بیمار شمردم