افسرده بود سایه دلم بی هوای عشق

شوقت اگر هزار زبان می دهد به من

آری سخن به شیوه ی چشم تو خوش ترست

مستی ببین که سحر بیان می دهد به من

این بوی زلف کیست که جان می دهد به من