به حسن یوسف و تدبیر تهمتن باشی

وصال آن لب شیرین به خسروان دادند

تو را نصیب همین بس که کوهکن باشی

ز چاه غصه رهایی نباشدت، هر چند

خموش سایه که فریاد بلبل از خامی ست

چو شمع سوخته آن به که بی سخن باشی