غزل باز مخوانید که نی سوخت، نوا رفت

رخ حسن مجویید که آن آینه بشکست

گل عشق مبویید که آن بوی وفا رفت

نوای نی او بود که سوط غزلم داد

ازین چشمه منوشید که پر خون جگر گشت

بدین تشنه بگویید که آن آب بقا رفت

سر راه نشستیم و نشستیم و شب افتاد