بدین تشنه بگویید که آن آب بقا رفت

نوای نی او بود که سوط غزلم داد

غزل باز مخوانید که نی سوخت، نوا رفت

ازین چشمه منوشید که پر خون جگر گشت

سر راه نشستیم و نشستیم و شب افتاد

بپرسید، بپرسید که آن ماه کجا رفت

زهی سایه ی اقبال کزو بر سر ما بود