کویر سوخته جان منت بهارش نیست

سوار من که ازل تا ابد گذرگه اوست

سری نماند که بر خاک رهگذارش نیست

ز تشنه کامی خود آب می خورد دل من

عروس طبع من ای سایه هر چه دل ببرد

هنوز دلیری شعر شهریارش نیست