در چاه زنخدان تو هر جان که وطن ساخت

هر نکته که از زهر اجل تلختر آید

آن را چو بگوید لب تو چون شکر آید

زود از رسن زلف تو بر چرخ برآید

هین توشه ده از خوشه ابروی ظریفت

زان پیش که جان را ز تو وقت سفر آید