که به غیر مرگ دیر نگشایدت کناری

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر بر آرم

منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

سر بی پناه پیری به کنار گیر و بگذر

به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها

بنگر وفای یاران که رها کنند یاری