آستینی نگرفتم که ببوسم دستی

تو ازین طرف نبندی که ببندی دهنم

راست در قصد سر و چشم کج اندازان

نه عجب گر بهراسند ز تیغ سخنم

بوسه گر دست دهد بر قدم دوست زنم

باش تا یوسفم از چاه بر آید بر گاه

کاورد روشنی دیده از آن پیرهنم