باش تا یوسفم از چاه بر آید بر گاه

نه عجب گر بهراسند ز تیغ سخنم

آستینی نگرفتم که ببوسم دستی

بوسه گر دست دهد بر قدم دوست زنم

کاورد روشنی دیده از آن پیرهنم

نتوان عشق فرزانه به افسانه فریفت

من به هیچ آیه و افسون دل ازو برنکنم