نتوان عشق فرزانه به افسانه فریفت

بوسه گر دست دهد بر قدم دوست زنم

باش تا یوسفم از چاه بر آید بر گاه

کاورد روشنی دیده از آن پیرهنم

من به هیچ آیه و افسون دل ازو برنکنم

نه چراغی ست دل من که به بادی میرد

دم به دم تازه شود آتش عشق گهنم