برس ای موکب نوروز خوش آوازه که باز

من به هیچ آیه و افسون دل ازو برنکنم

نه چراغی ست دل من که به بادی میرد

دم به دم تازه شود آتش عشق گهنم

زحمت زاغ زمستان ببری از چمنم

سایه! شعرم به دل دوست نشسته ست و خوش است

کاروان برده به منزل، چه غم از راهزنم