سایه! شعرم به دل دوست نشسته ست و خوش است

دم به دم تازه شود آتش عشق گهنم

برس ای موکب نوروز خوش آوازه که باز

زحمت زاغ زمستان ببری از چمنم

کاروان برده به منزل، چه غم از راهزنم