منم که ذوق جمال تو زاد راه من است

ز دیده پرتو عشق ار برون زند چه کنم

دلی چو آینه دارم همین گناه من است

بماند آن که به امید راه توشه رود

ز سوز سینه ی صاحبدلان مگردان روی

که روشنایی آیینه ات ز آه من است

مرا به مجلس کورام که کرد آینه دار؟