ز سوز سینه ی صاحبدلان مگردان روی

دلی چو آینه دارم همین گناه من است

بماند آن که به امید راه توشه رود

منم که ذوق جمال تو زاد راه من است

که روشنایی آیینه ات ز آه من است

مرا به مجلس کورام که کرد آینه دار؟

شکست کار من از عقل روسیاه من است