که روشنایی آیینه ات ز آه من است

بماند آن که به امید راه توشه رود

منم که ذوق جمال تو زاد راه من است

ز سوز سینه ی صاحبدلان مگردان روی

مرا به مجلس کورام که کرد آینه دار؟

شکست کار من از عقل روسیاه من است

ز نیش مار چه نالم چو دست بردم پیش