که آسمان و زمین غرق نور آن سیماست

نه تاب تن که برون می زند ز پیراهن

که از زلال تنت جان روشنت پیداست

که این چراغ در آیینه ی تو روشن کرد؟

ز باغ روی تو صد سرخ گل چرا ندمد

که آب و رنگ بهارت روانه در رگ هاست

مگر ز جان غزل آفریده اند تنت