ز باغ روی تو صد سرخ گل چرا ندمد

که از زلال تنت جان روشنت پیداست

که این چراغ در آیینه ی تو روشن کرد؟

که آسمان و زمین غرق نور آن سیماست

که آب و رنگ بهارت روانه در رگ هاست

مگر ز جان غزل آفریده اند تنت

که طبع تازه پرستم چنین بر او شیداست