که روح شیفته ی آن دو مصرع شیواست

مگر ز جان غزل آفریده اند تنت

که طبع تازه پرستم چنین بر او شیداست

نه چشم و دل که فرومانده در گریبانت

نگاه من ز میانت فرو نمی آید

هزار نکته ی باریک تر ز مو اینجاست

حریف وسعت عشق تو سینه ی سایه ست