نگاه من ز میانت فرو نمی آید

که طبع تازه پرستم چنین بر او شیداست

نه چشم و دل که فرومانده در گریبانت

که روح شیفته ی آن دو مصرع شیواست

هزار نکته ی باریک تر ز مو اینجاست

حریف وسعت عشق تو سینه ی سایه ست

چو آفتاب که آیینه دار او دریاست