ببین که دست غمت بر سرم چه آوردست

بر آستان تو دل پایمال صد دردست

هوای باغ گل سرخ داشتیم و دریغ

که بلبلان همه زارند و برگ ها زردست

شب است و آینه خواب سپیده می بیند