شب است و آینه خواب سپیده می بیند

ببین که دست غمت بر سرم چه آوردست

هوای باغ گل سرخ داشتیم و دریغ

که بلبلان همه زارند و برگ ها زردست

بیا که روز خوش ما خیال پروردست

دهان غنچه فروبسته ماند در شب باغ

که صبح خنده گشا روی ازو نهان کردست