دهان غنچه فروبسته ماند در شب باغ

که بلبلان همه زارند و برگ ها زردست

شب است و آینه خواب سپیده می بیند

بیا که روز خوش ما خیال پروردست

که صبح خنده گشا روی ازو نهان کردست

چه ها که بر سر ما رفت و کس نزد آهی

به مردمی که جهان سخت ناجوانمردست