ز خواب زلف سیاهت چه دم زنم که هنوز

که این دلیر به بازوی آن هماوردست

دلا منال و ببین هستی یگانه ی عشق

که آسمان و زمین با من و تو همدردست

خیال سایه پریشان ز فکر شبگردست