که بس آتش در آن رخسار دارد

بگه برخیز فردا سوی او رو

که او عاشق چو من بسیار دارد

چو بگشاید رخان تو دل نگهدار

ولیکن عقل کو آن لحظه دل را

که دل ها را لبش خمار دارد

ز ما کاری مجو چون داده ای می