ز ما کاری مجو چون داده ای می

که بس آتش در آن رخسار دارد

ولیکن عقل کو آن لحظه دل را

که دل ها را لبش خمار دارد

که می مر مرد را بی کار دارد

دلم افتان و خیزان دوش آمد

که می مستی او اظهار دارد