که می مر مرد را بی کار دارد

ولیکن عقل کو آن لحظه دل را

که دل ها را لبش خمار دارد

ز ما کاری مجو چون داده ای می

دلم افتان و خیزان دوش آمد

که می مستی او اظهار دارد

دویدم پیش و گفتم باده خوردی