راستی را تو مگر عنقایی

با همه خلق جهان یار شدند

چون رسیدند به تو مار شدند

آشنای همه وتنهایی

شمع اشکی دو بیفشاند و بمرد

روشنایی بشد و سایه ببرد

باز من ماندم و این شام سیاه