شمع اشکی دو بیفشاند و بمرد

چون رسیدند به تو مار شدند

آشنای همه وتنهایی

راستی را تو مگر عنقایی

روشنایی بشد و سایه ببرد

باز من ماندم و این شام سیاه

آه از بخت سیه کار من، آه