گویی در باغ آفتابی جانش

با تپش پر شتاب خون طربناک

در دل هر دانه ای ز شوق شکفتن

رقص دلاویز ناز می شود آغاز

آمده ناگه هزار مرغ به پرواز

راه گشایان بذرهایی نهانی

گر شده از زیر سنگ ره بگشایند