وز خویش می ربود

وان آرزوی گم شده بی نام و بی نشان

در دورگاه دیده ی من جلوه می نمود

در وادی خیال مرا مست می دواند

از دور می فریفت دل تشنه ی مرا

چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود

وانگه که پیش رفتم ، با شور و التهاب