چشم ها دوخته بر بستر من سحر آمیز

یک طرف اشک رهش بسته و یک سوی خیال

نشنوم ناله ی خود را دگر از مستی درد

آه گوشم شده کر یا که زبانم شده لال ؟

خواب بر سقف نشسته ست چو جادوی سیاه

آه از خویش تهی می شوم آرام آرام

می گریزد نفس خسته ام از سینه چو آه