چو مهتاب پاییز غمنگین و سرد

که خاموش مانده ست از دیرگاه

از آن دور این یار بیگانه کیست

که دزدیده در روی من بنگرد ؟

که بر روی زرد چمن بنگرد

به سوی من آید نگاهی ز دور

ز چشمی که چون چشمه ی آرزوست