مست طرب بود و چون شکوفه ی سیراب

بر لب من می گذشت نرم و هوس خیز

چون می شیرین به بوسه های دل انگیز

هوش مرا می ربود و مستی می داد

بر رخ من خنده می زد آن گل شاداب

خنده ی او جلوه ی امید و صفا بود

راحت جان بود ، عشق بود ، وفا بود